Το 1845, ο Αμερικανός συγγραφέας Έντγκαρ Άλαν Πόε έγραψε ένα ασυνήθιστο διήγημα με τίτλο «Χιλιοστό δεύτερο παραμύθι της Σεχραζάτ». Στη δική του εκδοχή, η μυθική πριγκίπισσα δεν περιορίζεται σε αφηγήσεις με ιπτάμενα χαλιά και λυχνάρια που εκπληρώνουν ευχές, αλλά τολμά να διαβεβαιώσει τον βασιλιά της ότι ακόμη και τα πιο κοινά όντα, τα βρέφη, οι σκύλοι και οι γάτες, έχουν την ικανότητα να βλέπουν πράγματα που δεν υπάρχουν πια. Ο Πόε, που παρακολουθούσε με έντονο ενδιαφέρον τις επιστημονικές εξελίξεις της εποχής του, προσδίδει στην παράδοξη αυτή ιδέα ένα αστρονομικό βάθος: αναφέρει, στις σημειώσεις της ιστορίας του, ότι τα ουράνια σώματα δεν τα βλέπουμε όπως είναι, αλλά όπως υπήρξαν, αφού το φως τους χρειάζεται χρόνο για να φτάσει στη Γη. Με τη διορατικότητα της λογοτεχνικής φαντασίας, ο συγγραφέας του 19ου αιώνα είχε ήδη συλλάβει ότι η όραση, σε ορισμένες περιπτώσεις, συνδέεται με την αντίληψη του παρελθόντος καθώς μπορούμε να δούμε ό,τι έχει απομακρυνθεί από εμάς μέσα στον χρόνο, αλλά εξακολουθεί να εκπέμπει το ίχνος του.

Από αυτή ακριβώς τη συνάντηση φαντασίας και γνώσης ξεκινά το βιβλίο του κορυφαίου Γάλλου αστροφυσικού David Elbaz, διευθυντή ερευνών στο Τμήμα Αστροφυσικής της Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας και Εναλλακτικών Μορφών Ενέργειας (CEA) της Γαλλίας, με τίτλο «Οι 10.000 και μία νύχτες του Σύμπαντος - Ο χορός του κόσμου» (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, μετάφραση Άγγελος Φιλλιπάτος, επιστημονική επιμέλεια Βασίλης Χαρμανδάρης). Η επιλογή αυτού του λογοτεχνικού προοιμίου δεν είναι τυχαία. Η επιστήμη του σύμπαντος, όπως αναδύεται μέσα από τις εικόνες και τα δεδομένα των σύγχρονων τηλεσκοπίων, υπερβαίνει συχνά τις πιο τολμηρές μυθοπλαστικές επινοήσεις.

περισσότερα  ]